PW partnerem projektu NOSE-H2 na rzecz bezpiecznego wykorzystania wodoru

Wodór jest bezwonny, dlatego jego obecność w powietrzu może być trudna do wykrycia. Jednym ze sposobów zwiększenia bezpieczeństwa jest dodawanie do niego substancji zapachowych, które pozwalają wykryć ewentualne nieszczelności instalacji lub sieci wodorowych. W przypadku wodoru konieczne jest jednak znalezienie rozwiązań odpowiednich zarówno pod względem bezpieczeństwa, jak i właściwości technicznych oraz wymagań dotyczących czystości wodoru.

Celem projektu NOSE-H2 jest stworzenie wspólnych, opartych na wynikach badań podstaw do przyszłej standaryzacji procesu nawaniania wodoru w Europie. Konsorcjum przeanalizuje dostępne dane dotyczące bezsiarkowych substancji nawaniających, metod ich wykrywania oraz stosowanych rozwiązań technicznych i regulacyjnych.

Wybrane substancje zostaną następnie poddane badaniom laboratoryjnym, obejmującym m.in. ich właściwości, stabilność i wpływ na materiały wykorzystywane w infrastrukturze wodorowej. Badany będzie również wpływ nawaniaczy na urządzenia wykorzystujące wodór, w tym ogniwa paliwowe. Projekt obejmuje także testowanie strategii nawaniania w warunkach laboratoryjnych i terenowych oraz rozwiązań pozwalających na usunięcie substancji zapachowych z wodoru.

Wyniki prac mają posłużyć do opracowania metod, wytycznych i zbiorów danych wspierających przyszłą normalizację nawaniania wodoru. Będą one przekazywane m.in. regulatorom, operatorom sieci i organizacjom zajmującym się normalizacją.

Międzynarodowe konsorcjum

W projekcie uczestniczy 13 organizacji z ośmiu krajów europejskich, reprezentujących m.in. sektor gazowy i energetyczny, jednostki badawcze, przemysł oraz organizacje zajmujące się normalizacją. Koordynatorem projektu jest DVGW – Deutscher Verein des Gas- und Wasserfaches z Niemiec. W konsorcjum znalazły się również organizacje z Niemiec, Francji, Włoch, Norwegii, Belgii, Wielkiej Brytanii, Niderlandów i Polski, w tym Politechnika Warszawska.

Udział Politechniki Warszawskiej

W ramach projektu PW opracowuje metody symulacji sieci transportu H₂ z wieloma źródłami, w tym umożliwiające śledzenie stężenia nawaniacza w sieci oraz ocenę ryzyka związanego z jego zanikaniem. W ramach projektu przeprowadzone zostanie numeryczne modelowanie rozpływu wodoru w sieci oraz walidacja wyników obliczeń w oparciu o pomiary w enklawie sieci wodorowej. Opracowane w ten sposób narzędzie softwarowe będzie wspierać bezpieczne projektowanie oraz eksploatację przyszłych systemów rurociągowego transportu H2. Kierownikiem projektu z ramienia PW jest dr hab. inż. Maciej Chaczykowski, prof. uczelni. Całkowity budżet projektu wynosi 2 999 751,47 euro, z czego 219 957,50 euro przypada na Politechnikę Warszawską.

Projekt potrwa 36 miesięcy i jest realizowany w ramach konkursu HORIZON-JU-CLEANH2-2026-05-02 jako Research and Innovation Action (RIA).